julius-vankampen.reismee.nl

Lekker stukje Uganda 3

Een nieuwe week, een nieuwe afdeling, maar nog steeds avocado's voor 20 cent per stuk ;). Want die groeien hier in overvloed, net als de watermeloen, ananas, passievrucht en mango.

Een nieuwe afdeling dus, de spoedeisende hulp. En het begon meteen op z'n Afrikaans, we kregen zondagavond te horen dat de arts (dokter Joshua) die ons zou begeleiden niet aanwezig zou zijn op die eerste dag. Daar gaan we weer... Want, hij moest aanwezig zijn bij een nationaal overleg om een reanimatieprotocol op te stellen dat landelijk ingevoerd kan worden. Dit is vooral bedoeld voor boda-drivers, taxi-chauffeurs en om in te voeren in het lesprogramma op scholen.

Nou, klinkt eigenlijk wel heel interessant, dus toen ben ik achter zijn nummer aangegaan en heb ik gevraagd of we bij dat overleg mochten zijn. Dit bleek geen probleem, en dus zaten we de volgende ochtend midden tussen artsen, ambulancepersoneel, mensen van het ministerie van gezondheid en NGO's. En het leuke was dat ze het ook echt interessant vonden om van ons te horen waar wij, als westers opgeleiden artsen in spé de accenten zouden leggen, of hoe wij tegen bepaalde zaken aankeken. Hebben we mooi een steentje gedragen aan het schrijven van het Ugandese EHBO-programma!

De volgende dag begon onze tijd op de SEH echt, en goed ook. Die middag nog werd er met veel kabaal een vrouw op een brancard binnen gereden. Dit zou de eerste van 4 reanimaties in 5 dagen blijken. Want inmiddels zijn we een week verder, en heb ik meegeholpen aan de reanimatie van 3 volwassenen, en 1 baby. Ik weet ook niet precies meer wie wie was, en met welke reden ze precies binnen werden gebracht, maar wat ik me nog wel voor de geest kan halen, is de blik in de ogen van die eigenlijk al dode mensen. Want in het geval van die drie volwassenen had hun hart er al te lang mee opgehouden om er nog iets aan te kunnen doen. Maar goed dat weet je op dat moment natuurlijk nog niet, dus er wordt wel begonnen met reanimeren.
Ik ga even diep in op de reanimatieprocedure zoals ik die daar aantrof, want enig systeem kon ik er niet in ontdekken. Even kort een schets van de situatie van de eerste reanimatie: er springen twee artsen op de patient af, en beginnen met het geven van compressies. Vervolgens werd er géén AED gehaald, dat initiatief heb ik uiteindelijk zelf maar genomen, omdat de rest van het peroneel in een staat van comfortabel ogende apathie verkeerde: ze stonden erbij en keken ernaar. Kijk, ik vind het leuk om dingen te doen op zo'n afdeling en help heel graag mee, maar het feit dat niemand van het personeel op het idee kwam om de AED te pakken getuigd wel van een behoorlijk gebrek aan kennis over het handelen tijdens een dergelijk noodgeval.

Proberend niet over te komen als een stel westerlingen die even komen vertellen hoe het allemaal moet, hebben we na afloop wel even medegedeeld aan de artsen van de afdeling tijdens de evaluatie (dit doen ze altijd na een reanimatie) waar wij verbeterpunten zagen. Een van die puntjes was bijvoorbeeld ook dat er door de artsen/enkele nurses als volgt geroepen werd als ze iets nodig hadden: ''someone get me the adrenaline,'' of ''I need a seringe.'' Je kunt je wel voorstellen dat, ik zal het maar even 'opperen noemen,' niet echt lekker aanslaat. Met andere woorden, als er niet specifiek tegen iemand wordt gezegd wat er van hem of haar verwacht wordt, maar als een verzoek als het ware in de groep gegooid wordt, gaat er niks gebeuren.

En het belangrijkste was dat wel dat er maar een paar mensen op de afdeling waren die wisten wart er moest gebeuren. Voor de rest werd de 3 vierkante meter om het bed van de patient bezet door een stuk of 10 verpleegkundigen en andere pottenkijkers die geen idee hadden wat er van ze verwacht werd.

Zo, dat moest er even uit :)

Na een week ben ik er wel achter dat als iemand een reanimatie niet overleeft (of al overleden is), dat ik dat dan wel een plekje kan geven. Ik merk ook al dat ik niet geen paniek ervaar als er weer iemand met spoed binnen gereden wordt, omdat ik weet wat ik kan en moet doen in zo'n situatie. Ik vind het ergens ook wel leuk om zo acuut zorg te moeten leveren als de druk erop staat.
Maar waar ik wel moeite mee had, was het in mijn ogen gebrek aan een systeem. Dit hebben we dus uitvoerig besproken met de dienstdoende artsen, die het er ook wel mee eens waren dat het beter kon. En vergeleken met de eerste reanimatie, ging de vierde gelukkig ook al gestructureerder. Wel moet ik nog even de kanttekening plaatsen dat ze pas sinds een maand een AED hebben, en dat dat tevens de enige is in het hele ziekenhuis, om het beeld even compleet te maken. Nog niet iedereen weet dus nog wat dat ding doet/waar die hangt.

Voor de rest leren we echt super veel! Ik sta met twee medestudenten, en dr. Joshua betrekt ons overal bij: zo hebben we geleerd ecg's te maken (die doen wij vanaf dat moment ook allemaal, al hebben we alleen nog maar hele dikke oude vrouwen gehad hahaha, is dat even balen ;) ), infuus geprikt (niet eerst op elkaar, maar meteen op een patient, die hebben hier immers niet zoveel te zeggen), we dragen echt wat bij aan reanimaties en Joshua laat ons na iedere afgenomen anamnese een lijstje met differtiaaldiagnoses opstellen. Om vervolgens te zeggen als wij met 10 mogelijke DD's aankomen, vrolijk zegt: ''Hmm ik kan er nog wel 7 bedenken :).'' Maar dit dwingt je dus wel om heel breed te blijven denken. Dit puzzelen vind ik echt waanzinnig leuk, en helemaal als we dan samen al onze diagnoses afgaan, en hij ons telkens de vraag stelt: ''waarom denken jullie dat?'' Om er vervolgens heel goede feedback op te geven. Echt super leerzaam!

Ik kan nog wel verder schrijven aan dit verslag, maar het is al laat en morgen gaat de wekker weer om 6 uur, dus ik ga nu mijn tanden poetsen. Want dat moet ook nog gebeuren natuurlijk!

Tot de volgende keer,

X Julius (vanuit een tot nog toe coronavrij land)

Reacties

Reacties

Irene

Hey Julius, Goed bezig daar zeg! Mocht er mij ooit iets gebeuren, hoop ik dat jij in de buurt bent want dán komt het zeker goed :) Ik geloof direct dat je daar veel leert, maar ik denk ook dat dát 2 kanten op werkt en zij veel van jullie leren. En ja, hoe het er vaak in ziekenhuizen in die landen aan toe gaat hebben we ooit via Jenneke als eens meegekregen. Maar mooi dat zij daar ook open staan voor de kennis die jullie uit/bijdragen. En laten we hopen dat jullie daar corona-vrij blijven want problemen hebben ze daar al genoeg. Ga vooral zo door en geniet ondertussen ook van alles wat het land verder nog te bieden heeft! Lieve groet, Irene

Huib

Van Kamphuis man! Leuk om te lezen allemaal!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!