julius-vankampen.reismee.nl

Lekker stukje Uganda, THE FINAL CHAPTER!

Gelukkig maar dat het hele land plat ligt, en jullie je de tyfus vervelen. Hebben jullie mooi de tijd om dit stuk te lezen.


Zelfs in een corona vrij land als Uganda blijven we niet vrij van de gedachten aan het virus. Het blijkt onderling een erg populair gespreksonderwerp, zij het vaak ongewild. Want wat nou als Uganda de grenzen sluit, wat als Nederland of België geen vliegtuigen van commerciële maatschappijen meer laat landen, wat als het virus in deze vieze, dichtbevolkte stad ook uitbreekt. Grote kans dan, dat binnen een week iedereen het te pakken heeft, ook omdat mensen voor hun werk veel vaker buitenshuis moeten zijn dan in het westen. En als we iedere ochtend lezen dat er weer nieuwe maatregelen van kracht zijn, vragen we steeds vaker af wat er zal gebeuren als we niet meer terug kunnen vliegen. Zal Nederland ons dan terughalen? Dat de gipsvluchten omgedoopt worden tot coronavluchten. En zou BuZa zo'n actie op snel touw kunnen zetten? Of zitten we hier dan nog een maand? Vragen, vragen, vragen...
Maar voor nu zitten we er nog!



We zijn nog steeds de hele dag bezig, lekker druk blijven. Is ook leuk. Als bezige bijtjes zoemen door het ziekenhuis, op zoek naarr, ja, zieken. Duh. Zowel tijdens de stage alsook buiten werktijden, zit de planning nog steeds aardig vol. Echter krijgen de corona-scenario's toch de kans om mijn hoofd binnen te sluipen zo nu en dan. Want ja, het virus kan hier ook zomaar uitbreken, (misschien is dat zelfs al wel gebeurd, weten die Afrikanen veel), veel mensen kunnen ziek worden, supermarkten kunnen leger raken. Dan kan de chaos pas echt uitbreken.
Als als als natuurlijk, maar hoe veilig ben je hier dan in een dergelijke situatie als zijnde een groep witte jongens en meisjes? Blanken kunnen zomaar eens als de zondebok gezien worden, ''zij hebben Corona naar Uganda gebracht!'' kan er dan gedacht gaan worden.

Dinsdag 17 maart. We horen dat Brussel Airlines, de maatschappij waar ik eigenlijk mee terug zou vliegen, vanaf vrijdag al z'n vluchten vanaf Entebbe terug naar de beschaving zal gaan schrappen! Na dit gehoord te hebben, besluiten we de middag vrij te nemen om te overwegen of het niet verstandig is om ergens de komende dagen al terug te vliegen. Er blijkt echter nog maar een handje vol vluchten over, een aantal dat elk uur lijkt te verminderen.

Dus wat doe je dan? Als groep maken we het besluit om toch te gaan kijken of we niet nog een vlucht terug naar Nederland/België kunnen boeken. Niemand is hier erg happy mee, het liefst blijven we allemaal. Ook is het nog maar de vraag of het überhaupt zal lukken op korte termijn, maar het leek ons wel zo verstandig om het te proberen. Dus de laatste ecg's worden gemaakt, de laatste CT-scans beoordeeld, er wordt een laatste keer ongemakkelijk achter een arts aan gelopen, zoals dat soms gaat tijdens een stage (/coschap) alvorens we naar het KLM office in Kampala gaan.
Daar aangekomen, krijgen we te horen dat de weinig vluchten die nog gaan, zo goed als allemaal vol zitten. Die van woensdag en donderdag in ieder geval. Op de overgebleven vlucht op vrijdag zijn er nog enkele businessclass plekken vrij voor $1700 per stuk. Een maal andermaal? Dat vonden we wel wat veel van het goede. Zaterdagavond kunnen we ook nog mee, voor een relatief wat zachter prijsje. We besluiten hier maar voor te kiezen, en na wat gedoe met een storing in het systeem (want Afrika), hebben we allemaal een kaartje terug naar Schiphol. Voor zaterdag 21 maart, om 23:30. Opgelucht met het idee dat we over een paar dagen weer veilig in Nederland zullen zijn, lopen we het KLM kantoor uit, op naar een tentje om even lekker ergens te lunchen. Prima voor elkaar, althans dat dachten wij...

---cliffhanger, cliffhanger---

Het eten is nog niet besteld, of een van ons ontvangt een telefoontje met de boodschap dat de vlucht van zaterdag al gecanceld is, en dat ze onze tickets nu om zullen boeken naar een vlucht van zondagavond. Oké dan, als die dan maar wel doorgaat, geen ramp. Ware het niet dat rond een uurtje of 6 die avond weer iemand bericht krijgt dat ook díe vlucht geschrapt is, en dat KLM gaat kijken wat ze nog voor ons konden doen, bijvoorbeeld omboeken naar een vlucht van een andere maatschappij. Ik zat toen te denken dat als die andere maatschappijen ook geen vluchten naar Nederland meer laten gaan, gaat omboeken ook niks opleveren. Het volgende uur proberen we mensen van KLM Kampala en Entebbe te pakken te krijgen. Maar het kantoor van het eerste blijkt inmiddels gesloten, en het tweede neemt niet op.

---dat dingen hier wat ongeorganiseerd verlopen heeft zo z'n charmes, maar op dit moment even niet---

19:00. Oké dan, optie 1: zsm koffers pakken, twee übers bestellen en naar het vliegveld in Entebbe om te kijken of we toch nog met een vlucht mee kunnen die avond. Er komen altijd wel wat plekken vrij van mensen die niet op komen dagen of hun overstapt missen. Er vliegen die avond volgens de schema's drie vliegtuigen naar Schiphol: die van KLM, Delta air o.i.d. en Kenya airlines, alle drie rond 23:30. Dat wordt krap, maar is wel haalbaar.
Of optie 2: hier blijven, afwachten tot Nederland het nodig acht ons hier weg te halen (waar sommige wel vertrouwen in hebben, en eerlijk gezegd ik ook wel. Al lijkt het me toch verstandiger om het erop te wagen deze avond, helemaal met een diabeet aan boord, die gewoon dagelijks insuline nodig heeft. En als hij te lang vast zou zitten in Uganda kan het zomaar zo zijn dat ie zonder medicatie komt te zitten, met de voor hem levensgevaarlijke gevolgen van dien).

Optie 1 of optie 2? We zitten daar met 4 meiden en 2 jongens, een groep van zes dus waarvan er drie willen blijven, en drie willen gaan. Gaan ze die avond nog vliegen? Vergeet Julius zijn badslippers in te pakken en baalt hij daar nog steeds stevig van? Haalt PSV het linkerrijtje nog? Antwoorden op al deze vragen en meer. Je leest het in de volgende blog...







Nee geintje haha leuk man, we gaan lekker door.

19:30. Discussie-time, wat gaan we doen? ''Ik wil nog niet weg,'' ''het is nog niet nodig, Rutte geeft het echt wel aan als het nodig is,'' of ''ik wil hier niet zitten als het virus uitbreekt,'' ''er vliegt nu al bijna niks meer, laat staan over een week/maand,'' ''Noud heeft diabetes, we moeten gewoon proberen hem naar Nederland te krijgen.'' Argumenten over en weer. Uiteindelijk krijgen wij, als zijnde het niet-huil-kamp de rest mee met onze argumenten en begint iedereen, sommigen met meer emotie dan de ander, de koffers te pakken. ''20:00 bestel ik een über, dan gaan we!''
Want dat speelt op de achtergrond de hele tijd mee in dit verhaal, tijdsdruk. Er moeten op een gegeven moment knopen doorgehakt worden, die vliegtuigen vertrekken om half 12, dus in alle emotie uitgebreid gaan discussiëren... Daar is gewoon niet veel tijd voor op zo'n moment.

20:15. Iedereen is klaar met inpakken en staat klaar om te vertrekken. Ik sta op het punt een über te bestellen, ik heb de bestemming net ingetoetst in de app, komen onze Ugandese huisgenoten opeens polshoogte nemen. Nogmaals, we staan letterlijk op het punt te vertrekken, toen ze ons doodleuk mededeelde dat als we niet mee kunnen met een vlucht, ze liever niet hedden dat we terug naar het huisje kwamen... ... ... what the **** is dit nou weer?! Staan alle neuzen net min of meer dezelfde kant op, komen ze hiermee: ''Ja, want op het vliegveld is de kans groter dat je corona oploopt, en vervolgens dus ook verspreid als je Kampala weer binnenkomt.''  Nu achteraf, snap ik die gedachtengang ergens wel (al is Entebbe Airport echt een mini vliegveld waar het om half 12 s avonds echt niet druk is, zeker nu niet nu er nóg veel minder vluchten gaan dan normaal), maar in the heat of the moment stonden we niet open voor een goede discussie (de helft van ons in ieder geval, de andere helft wel, die wilde eigenlijk nog blijven). Maar nogmaals: tijdsdruk. ''Oké luister guys, zei ik uiteindelijk, hoewel ik jullie punt begrijp (lees: ik heb schijt aan jullie punt want) , Noud  heeft nog maar voor twee weken insuline bij, en de kans bestaat dat hij zonder komt te zitten, dan kan hij dus gewoon overlijden! Dus we gaan het als volgt doen: wij gaan alle zes die kant op, en als we op het vliegveld aankomen gaan twee van ons mét mondkapje naar binnen om te kijken of we mee kunnen (Ik had er nog twee in m'n doktersjas zitten, dus dat kwam goed uit), en we smeren ons, mochten we weer terugkomen helemaal in met handalcohol. Maar wij gaan nu. Ik kreeg op dat moment het idee dat ze daar wel akkoord gingen. En toen Noud daar nog aan toevoegde, zeg maar gerust toeschreeuwde: ''SORRY MAAR IK WIL NU EVEN ZEGGEN, WE GAAN NIET MEER IN DISCUSSIE, WIJ GAAN,'' waren ze geloof ik wel om. Achteraf best grappig hoe het allemaal verliep, maar op dat moment was niet leuk om even zo hard en kortaf te moeten zijn tegen mensen met wie je de afgelopen zes weken onder een dak gewoond hebt.

Dit is overigens wel een aardig waarheidsgetrouwe schets van de situatie.

20:45. Übers zijn besteld, en we krijgen gelukkig toch nog een afscheidsknuffel van onze huisgenoten. We lopen met alle spullen naar buiten. En tot de übers een half uur later zouden arriveren, zegt niemand iets. Iedereen heeft de afgelopen 8-9 uur een tonisch verhoogde cortisolspiegel (constant verhoogd) ervaren, en we zitten nog steeds in de actie-mode. Zo heb ik het althans ervaren. Huilen komt later, nu moeten er dingen geregeld worden. Want het volgende issue diende zich aan, iets waar we allemaal wel over nagedacht hadden, maar nog niets over hadden besloten: wat als er maar één iemand mee kan met de vlucht? Of twee of drie, of vier of vijf? Oké, Noud heeft prioriteit, en we laten niemand alleen achter, duidelijk. Verder waren er (natuurlijk) drie gegadigden (drie dames) voor de onderste plekken op de lijst, maar daar was ik het niet helemaal mee eens. Ik wilde niet dat twee dames alleen achter zouden blijven, dus wilde ik zelf onderaan die lijst (mocht de chaos daar uitbreken), puur en alleen omdat ik een man ben en zij vrouw. Duidelijk.

21:05 We zijn onderweg naar het vliegveld. Op naar het volgende punt. Want wat als we niet mee kunnen? Gaan we dan terug naar het huisje in Kampala? Of boeken we een hostel in Entebbe, en proberen we het vanaf de volgende ochtend opnieuw? Dit was wel iets waar over nagedacht moest worden, dus ben ik tijdens de rit op zoek gegaan naar een hostel voor zes man. Backup plan, check.

22:40. We komen aan op het vliegveld. Niet door een uitgebreid bezoek aan de McDonalds aldaar, maar wij als personen zijn aangekomen afijn je snapt het. De gate zou over vijf minuten, om kwart voor elf sluiten, dus we rennen als gekken naar binnen. Hatseflats die bagage door de scanners, en op naar de gates. Huh, er staan toch drie vluchten gepland die avond? Helaas peanutbutter! Het blijkt er nog maar één. Nou ja, dan maar naar díe gate, die van KLM toevallig. Daar aangekomen zijn er drie mannen in hun mooie marine-blauwe uniform met elkaar in gesprek.
''JO, KUNNEN WIJ NOG MEE??''

Nou, allereerst opgelucht dat we op tijd aangekomen zijn, nu nog genoeg vrije plekken in het vliegtuig. Ze gaan het voor ons checken.

22:55. Al snel krijgen we te horen dat onze diabeet sowieso wel mee kan, en ik merk wat voor last er van me afvalt, en toen we in de 20 minuten daarna vervolgens één voor een in konden checken, maakt de rest van de stress langzaam plaats voor opluchting. Die opluchting is compleet wanneer we allemaal voor de vierde keer ons paspoort hebben laten zien en de tunnel naar het lichtblauwe vliegtuig in liepen. Zo'n 'looptunnel' zal vast wel een naam hebben maar die weet ik niet. Maakt ook niet uit, we zitten.

''Zucht...''

''Nog een zucht..."

''En een glimlach die ongeveer een half uur aangehouden heeft.''

''We gaan met z'n allen (!) veilig terug naar Nederland.''

''Traantje van opluchting (nu pas mag dat). ;) ''



Vrijdag 20 maart.
Ik zit hier nu lekker op de bank, schrijvend aan deze blog, met een stukje appeltaart, een handjevol chocolade, en later met misschien nog wel een stukje appeltaart, (ik ben tijdens mijn tijd in Uganda toch wel een kilootje of 4 afgevallen). Vanmiddag hoorde ik op de radio dat er mensen vanaf Schiphol zijn teruggestuurd naar het land waar ze zijn opgestapt, er geldt inmiddels een inreisverbod. Dit sterkt mij in de gedachte dat we het er toch goed aan gedaan hebben om de hele groep te overtuigen om tóch alles op alles te zetten die avond om een vliegtuig te pakken. Het was een hectische dag, waar ik toch ook wel veel van geleerd heb. En dat ik nu midden in de corona-crisis beland ben... ach, daar kan ik me nu echt nog even geen zorgen over maken.

Dat was m dan. Groetjes thuis.


Maar Julius, what about je badslippers? Ja kijk die liggen dus nog in Afrika, godzijdank lieten ze me Brabant nog wel binnen. En komt het allemaal nog goed daar in Eindhoven? Ik heb er een hard hoofd in.


Epiloog
Ik hoop oprecht dat jullie het leuk hebben gevonden mijn avonturen in Uganda te volgen. En dat ik er enigszins in geslaagd ben een beeld te schetsen van het alledaagse Ugandese leven, de mensen, de cultuur, het ziekenhuis en de gezondheidszorg, en hoe bijzonder dit land wel niet is, op heel veel vlakken. Een land waarin ik iedere dag nieuwe avonturen heb beleeft. Een land waarin ik heel veel leuke, minder leuke, betrokken, afstandelijke, avontuurlijke, rare en liefdevolle mensen heb mogen ontmoeten. Ja een land, waar ik wel een boek zou kunnen schrijven. Ook had ik ontzettend graag nog een blog over mijn tijd daar aan de lijst toe willen voegen. Helaas, dat is me niet gegeven. Maar het was al met al een waanzinnige en onvergetelijke tijd, met een paar dalen, maar vooral toch heel veel pieken. Dat is ook hoe ik me deze tijd kan, wil en ga herinneren.

Houdoe jonge!

Reacties

Reacties

Irene

Hoi Julius, Mooie blog weer joh! En, inmiddels weer veilig onder vader en moeders vleugels begrijp ik uit je appeltaart/theekransje blog. En ja, ik heb in ieder geval genoten van je blogs. Inderdaad wél jammer dat jullie op deze manier terug zijn gekomen. Was wél net zo spannend als je ervaringen in het ziekenhuis en je vrijetijdsbestedingen. Maar goed, safety vóór alles. Nu inderdaad midden in de Corona-brandhaard.
Laten we hopen dat we, wishful thinking, van deze ellende het ergste hebben gehad. En laat je nu maar even lekker bemoederen, want óók pa, en vooral ma en broers, zullen blij geweest zijn dat het toch gelukt is deze kant op te komen, en succes met de volgende stap. Spreek je later Julius!
Lieve groet, Irene

Irene

P.S. laat ze daar in Afrika maar blij zijn met jou Brabantse badslippers. Hier hebben ze er zoveel dat ze ze verkopen.... :)

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!